Over mij

Ik was dat kind dat niet graag naar school ging, ook al ontbrak het me niet
aan vriendinnetjes om mee te spelen.
Ik was dat meisje dat vaak huilde en pas toen ik volwassen werd en meer begreep over gevoeligheid, besefte dat ik heel veel tranen van anderen heb gehuild.
Ik was dat kind dat heel zuiver verwachtingen uit mijn omgeving aanvoelde en het prettig vond me aan te passen, lief gevonden te worden en daardoor vrijwel constant over mijn grenzen ging.

Op mijn 25e kreeg ik een burn out. Ik schaamde me rot, dat overkomt je toch niet op je 25e? Ik viel voor mijn gevoel van mijn voetstuk. Kon alleen nog maar huilen en slapen.
Via mijn werkgever mocht ik praten met een maatschappelijk werkster en toen ik -eindelijk- aan de beurt was bij de psycholoog braken ook daar de dijken door. Een deel van het schaamtegevoel viel weg toen ik in het telefoonboek alle pagina’s met praktijken van psychologen zag en de wachttijd maar liefst 9 weken bedroeg. Ik begon te praten en het duurde een hele poos voor ik de woordenstroom kon doseren. Ik ging door tot de bodem waar het donker was en ik mezelf voor mijn gevoel helemaal kwijtraakte.

In die periode ben ik mezelf gaan helen. Ik kwam in aanraking met Reiki en leerde veel nieuwe mensen kennen. Gelukkig kon ik na een paar maanden weer werken en mocht ik op een andere afdeling starten waar iedereen erg lief voor me was.

In die periode is het zaadje geplant om voor mezelf te beginnen, maar oh wat was het eng om zichtbaar te worden! Ik heb nog jaren kantoorwerk verricht en in mijn vrije tijd gezocht naar trainingen, workshops en persoonlijke ontwikkeling die paste bij mij.

En toen werd ik moeder en mijn hele zienswijze veranderde -weer-. Mijn eerste zwangerschap eindigde in een miskraam; de eerste keer dat mijn lichaam me in de steek liet. Ook hier was het voor mij heel helend om mijn (ons)verdriet te delen met de buitenwereld. Wat was er veel steun en liefde om ons heen. Ik raakte zwanger van onze dochter enkele maanden later. De zwangerschap was niet meer zo onbezorgd, maar ik heb er ondanks dat geweldig van genoten. En toen ons mooie meisje werd geboren, hielden we meteen onmetelijk veel van haar. Ze was een huil baby het eerste halfjaar en ik vond het ongelofelijk moeilijk om daarmee om te gaan. Toen we in het ziekenhuis waren om uit te sluiten dat er medisch iets mis was -wat we zelf eigenlijk wel wisten- zei zelfs de arts, die al 25 jaar onderzoek deed naar huil baby’s, dat het gillen van ons meisje door merg en been ging. Ontroostbaar. Terwijl we zo ons best deden. En daar zat waarschijnlijk de sleutel. Met dat stukje begrip en het feit dat ze steeds makkelijker kon bewegen ging het steeds beter. Bleef een pittige tante maar dat herkende ik wel 🙂

Inmiddels leven we jaren later en hebben we nog een prachtig meisje mogen verwelkomen in ons gezin. Als ik in haar ogen kijk, word ik warm van binnen van liefde. Mijn mooie meisje zeg ik tegen haar. Ze heeft het niet altijd makkelijk want ze is nog veel gevoeliger dan ik. Maar zeker zo sterk, net als haar grote zus. En slim. En grappig. En gelukkig kan ik haar helpen, door wat ik zelf allemaal heb doorleefd.

We hebben een verhuizing uit de stad naar een dorp achter de rug, mijn moeder is hersteld van darmkanker. Daar was de baan die plotseling ophield, daar was het moment om voor mezelf te kiezen. Weer meer zichtbaar worden en de angst in ogen zien wat er gebeurt als je voor jezelf gaat staan en laat zien waar je voor gaat, waar je hart sneller van gaat kloppen en de gebaande paden verlaat. Het is het nu al meer dan waard en het wordt nog veel mooier.

Hoera, het is vandaag!